Κάθε φορά που δεν γίνονται συνελεύσεις επειδή δεν συμπληρώνουμε τον απαραίτητο αριθμό ατόμων, κάθε φορά που δεν έχουμε την ωριμότητα να ακούσουμε την άποψη του άλλου, πρέπει να ξέρουμε πως κάποιοι άλλοι γελάνε. Γελάνε και χαίρονται γιατί ξέρουν πως δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας, γιατί καίγεται το δάσος και εμείς κοιτάμε το δέντρο, γιατί η πραγματικότητα μας έχει προσπεράσει μας έχει αφήσει χρόνια πίσω κι εμείς παραμένουμε φοβισμένοι και αδρανείς στην μερική μας ασφάλεια.
Πρέπει να αντιληφθούμε πως στην πραγματικότητα μας θέλουν όλους μαριονέτες τους. Μας θέλουν πιόνια για το παιχνίδι τους. Αν προσπαθήσουμε να δούμε λίγο πιο αποστασιοποιημένα τα πράγματα και τις εξελίξεις και να τις συγκρίνουμε με ιστορικά γεγονότα αντιλαμβανόμαστε πως μόνο τυχαίες δεν είναι. Η κατάσταση μπορεί να παρομοιαστεί με ένα θεατρικό έργο. Μόνο που ηθοποιοί είναι όλοι οι λαοί (οι πολίτες των χωρών), σκηνοθέτες είναι οι εκάστοτε κυβερνήσεις των χωρών και παραγωγοί είναι κάποιοι πολύ λίγοι «άνθρωποι» οι οποίοι είναι πάνω απ’ όλα και ουσιαστικά ελέγχουν και κατευθύνουν την παράσταση. Γι’αυτούς η πορεία μας είναι προκαθορισμένη, αφού πρακτικά οι επιλογές μας είναι πεπερασμένες και η ύπαρξη μας εξαρτάται άμεσα από την ικανότητα μας να προσαρμοζόμαστε.
Ίσως να μην γίνεται αντιληπτό και αυτό είναι το χειρότερο. Άλλωστε το χειρότερο από το να έχεις ένα πρόβλημα είναι να μην καταλαβαίνεις ότι το χεις. Είναι φυσιολογικό να μην μπορούμε να το αντιληφθούμε αφού οι καπιταλιστικές κοινωνίες είναι τόσο καλά (ύπουλα) δομημένες, έχουν τόσο στέρεα θεμέλια και χρησιμοποιούν τόσους μηχανισμούς άμυνας που σε κάνουν να πιστεύεις ότι πράγματι αυτός είναι ο κόσμος σου, αυτό είναι το φυσιολογικό. Όλο αυτό δεν γίνεται τυχαία κάθε καπιταλιστική κοινωνία έχει κάποια βασικά εργαλεία-όπλα που χρησιμοποιεί τα τρία σημαντικότερα είναι η προπαγάνδα, η δημιουργία «ανθρώπων» και ο φόβος.
Χρησιμοποιούν τη λέξη δημοκρατία ως ασπίδα για να προστατέψουν τον εαυτό τους και στο όνομα αυτής βαφτίζουν οποιαδήποτε απάνθρωπη και εγκληματική ενέργεια ως νόμιμη. Στα πλαίσια αυτής της δημοκρατίας εφαρμόζουν με απόλυτη άνεση τα τρία παραπάνω όπλα. Αρχίζοντας από αυτό που αναφέρθηκε ως δημιουργία «ανθρώπων», όσο ακραίο κι αν ακούγεται έτσι είναι στην ουσία μέσα από τη σημερινή μορφή του σχολείου και την ελεγχόμενη εκπαίδευση, πλάθουν «ανθρώπους» για τα δικά τους συμφέροντα, για τα δικά τους μέτρα και σταθμά. Μετατρέπουν το μαθητή από κοινωνικό- συλλογικό ον σε ατομιστή και ανταγωνιστή. Δηλαδή ένα σχολείο που προωθεί τους ταξικούς διαχωρισμούς και μεταδίδει στείρα γνώση σίγουρα αποτελεί πολύ δυνατό όπλο. Η προπαγάνδα είναι κάτι που γίνεται ίσως εύκολα αντιληπτό από όλους μας, αρκεί να σκεφτούμε ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι κατά βάση κατευθυνόμενα και εξυπηρετούν συμφέροντα του κεφαλαίου. Και τώρα ο φόβος βασικότατο εργαλείο οποιασδήποτε καπιταλιστικής κοινωνίας, που σέβεται τον εαυτό της. Ο φόβος αυτός εκφράζεται μέσα από δίπολα τύπου μνημόμιο ή πτώχευση, ή ακόμη πανεπιστήμιο ή αποτυχία κλπ. Τα παραδείγματα εφαρμογής του είναι πολλά και φανερά σε πολλούς τομείς.(καταστολή διαδηλώσεων, νομική καταστολή, τρομοκρατία μέσω των ΜΜΕ, κλπ). Ουσιαστικά μέσω αυτού το σύστημα παγιδεύει τους ανθρώπους τους κάνει έρμαιο των εξελίξεων και τους αφήνει απλούς παρατηρητές. Εξάλλου μια φοβισμένη κοινωνία είναι εύκολα χειραγωγίσιμη.
Όλα τα παραπάνω μοιάζουν κάπως δυσοίωνα, απελπιστικά, σκληρά και γενικά δημιουργούν μια εντύπωση πως δεν έχουμε τύχη. Δεν είναι έτσι, όλα τα παραπάνω είναι αλήθεια και την αλήθεια δεν πρέπει να τη φοβόμαστε, όσο σκληρή κι αν είναι. Όταν προσεγγίζουμε την αλήθεια πρέπει να είμαστε χαρούμενοι γιατί όσο ζούμε στο ψέμα τόσο περισσότερο θα διαιωνίζεται η κατάσταση. Αν συνεχίσουμε στο ρυθμό που είμαστε σήμερα, αν επιλέξουμε να αφήσουμε τον εαυτό μας στο σκοτάδι η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει ίσα-ίσα που θα επιδεινωθεί.
Αν πάρεις ένα ορθογώνιο, το κόψεις στη μέση, μετά το ξανά-κόψεις και συνεχίσεις έτσι κάποια στιγμή θα σου απομείνει ένα σημείο. Αυτό προσπαθούν να εφαρμόσουν στις ζωές μας, να μας κάνουν «σημεία» δηλαδή μονάδες. Αν τώρα πάρεις την ένωση όλων αυτών των σημείων, ξαναφτιάχνεις το ορθογώνιο. Αυτό ακριβώς είναι το κλειδί αν από ξεχωριστές μονάδες γίνουμε ξανά συλλογικά όντα θα αποκτήσουμε δύναμη και μόνο έτσι μπορούμε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και να παλέψουμε για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας.
Οι επιλογές είναι δύο, μπορούμε να προσαρμοστούμε σ’ αυτή την κοινωνία ή μπορούμε να αγωνιστούμε για την ανατροπή αυτής. Δεν πρέπει να τίθεται καν δίλλημα μεταξύ ζωής ή επιβίωσης. Ως νέοι άνθρωποι έχουμε υποχρέωση, πάνω από όλα στους εαυτούς μας, να παλέψουμε για μια αλλαγή, δεν μπορούμε να προσαρμόζουμε τις ζωές στον κόσμο που μας έδωσαν να ζήσουμε. Δεν είναι στη φύση ενός νέου ανθρώπου να συμβιβάζεται. Κανείς δεν γεννιέται για να υπηρετεί άλλους.
ΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΣ ΕΧΕΙΣ ΗΔΗ ΧΑΣΕΙ.
* ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Σ.Φ. ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 10/5 ΣΤΙΣ 12.00 ΣΤΗ Δ31
* ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 11/5 ΣΤΙΣ 9.00 ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ
Φ.Ε.Ρ.ΜΑ. – Ε.Α.Α.Κ.
Like this:
Be the first to like this post.