ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ ΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΟΥ ΚΥΡΗΞΑΝ ΤΟ ΠΟΛΕΜΟ, ΠΟΛΕΜΑ ΤΟΥΣ ΚΙ ΕΣΥ!

Ίσως να ναι η πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια που όπου κι αν σταθείς θα ακούσεις ανθρώπους να μιλούν για πολιτική. Θα είναι η πρώτη φορά που στο δρόμο θα δεις ανθρώπους σκυθρωπούς να περνούν με σκυμμένο κεφάλι βυθισμένοι στις σκέψεις τους, στην αγωνία και στο άγχος που τους προκαλεί το αβέβαιο μέλλον. Στον τρόμο που τους προκαλούν τα τεράστια ποσοστά ανεργίας και στη θλίψη που οι άστεγοι αυξάνονται μέρα με τη μέρα και που γνωρίζεις ότι υπάρχουν μανάδες που αναζητούν έστω κι ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά τους, ενώ πολλά από αυτά λιποθυμούν στα σχολεία.

Παντού ακούς ανθρώπους να μιλούν για πολιτική, πολύ πιθανό να το κάνεις κι εσύ. Ίσως να κάνεις αναλύσεις για το τι φταίει που είμαστε έτσι στο σήμερα, για το τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και πέρα και πάει λέγοντας. Μπορεί ακόμα να μιλάς με θυμό, οργή αλλά και απογοήτευση γιατί βλέπεις πως τόσοι κόποι και αγώνες ολόκληρων χρόνων θυσιάζονται έτσι απλά στο βωμό της κρίσης και του χρέους, δυο πράγματα που ενώ όλοι μιλούν γι αυτά κανείς δεν σου εξήγησε ποτέ πως δημιουργήθηκαν.

Έχεις σκεφτεί όμως ποτέ τι φταίει και συμβαίνει αυτό σήμερα; Φταίνε οι πολιτικοί που είναι κλέφτες και άχρηστοι; Φταίει η διαφθορά; Μήπως ευθύνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι; Μήπως φταίνε η Μέρκελ και ο Σαρκοζί; Μήπως φταίει ο λαός; Φταίνε μήπως οι πελατειακές σχέσεις πολιτικών-πολιτών;

Αυτές είναι πάνω κάτω οι απαντήσεις που δίνουν οι περισσότεροι στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν το πώς φτάσαμε εδώ. Νομίζω όμως πως πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα, πιο σφαιρικά και πιο ολοκληρωμένα. Πρέπει επιτέλους να βγάλουμε τις παρωπίδες από τα μάτια μας να εντοπίσουμε τη ρίζα του προβλήματος και να το αντιμετωπίσουμε.

Ζούμε στο καπιταλισμό, ένα σύστημα στο οποίο όλα κινούνται γύρω από το κέρδος των τραπεζών, των μεγάλων επιχειρήσεων και του κεφαλαίου γενικότερα. Ένα σύστημα στο οποίο η πολιτική γίνεται με κύριο γνώμονα τα συμφέροντα του κεφαλαίου τα οποία φυσικά έρχονται σε σύγκρουση με αυτά της εργατικής τάξης, όλων εμάς δηλαδή της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας. Μιλάμε για ένα παγκόσμιο σύστημα που μέσω των διάφορων δημιουργημάτων του (Δ.Ν.Τ. –Ευρωπαϊκή Ένωση- Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- ΝΑΤΟ) έχει καταφέρει πλέον να φέρει σε εξαθλίωση τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της γης. Για να διατηρηθεί ο καπιταλισμός συνεχώς τρώει από τις σάρκες του αφού προσπαθεί να αποσπάσει το μέγιστο δυνατό κέρδος από κάθε μορφή παραγωγικής διαδικασίας και για να το πετύχει αυτό δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί στο έπακρον την εργατική τάξη και να καταπατήσει τα δικαιώματα των εργαζομένων. Δεν διστάζει ακόμα να καταστρέψει τον πλανήτη αφού έχει φέρει στα όριά τους τους φυσικούς πόρους, αλλά ακόμα και να κάνει πολέμους με σκοπό όχι μόνο να ικανοποιήσει τους ιμπεριαλιστικούς του σκοπούς (βλέπε Αφγανιστάν, Ιράκ) αλλά και να καταστρέψει παραγωγικές δυνάμεις. Επομένως η κρίση για την οποία μιλούν τα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης δεν είναι τίποτα άλλο από ένα δομικό στοιχείο του καπιταλισμού και όχι αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης αυτού.

Ο καπιταλισμός για να μπορέσει να υπερβεί τις κρίσεις του έχει δύο εναλλακτικές , είτε θα ψάξει για νέους φυσικούς πόρους και θα καταστρέψει μέσα παραγωγής ,είτε θα μειώσει την αξία της εργασίας και θα καταβαραθρώσει τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει σήμερα μέσω των μειώσεων των μισθών και συντάξεων, μέσω της ανεργίας , μέσω της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, της εφεδρείας, των φόρων, τα χαράτσια κλπ.

Είναι γεγονός ( και αντιληπτό από όλους μας )ότι όσο βαθαίνει η κρίση του καπιταλισμού ,τόσο πιο αντιδραστικός θα γίνεται εις βάρος των λαών.

Οπότε εδώ μπαίνει ένα ιστορικό (και ταυτόχρονα πολιτικό) ερώτημα «Τι να κάνουμε». Πρέπει να δούμε ποιους έχουμε απέναντί μας, ποιοι είναι αυτοί που μας καταδυναστεύουν και μας κλέβουν τη ζωή και τελικά ποιους έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Απέναντί μας έχουμε σε πρώτο επίπεδο τη χούντα συγκυβέρνησης (Παπαδήμ(ι)ου-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και των αυλικών τους (ΛΑΟΣ-ΔΗ.ΣΥ) και κατ επέκταση το σφαγείο του καπιταλισμού Δ.Ν.Τ. –Ευρωπαϊκή Ένωση- Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- ελληνικό και ξένο κεφάλαιο, αυτούς έχουμε να αντιμετωπίσουμε ,αυτοί είναι που μας κλέβουν τη ζωή μέρα με τη μέρα. Έτσι λοιπόν αντιλαμβανόμαστε πως οι πολιτικοί των παρά πάνω κομμάτων δεν είναι ότι είναι κλέφτες ή ψεύτες αλλά αυτός είναι ακριβώς ο ρόλος τους να υπηρετούν πιστά τα αφεντικά τους, είναι τα σκυλιά του κεφαλαίου δηλαδή τα σκουλήκια που έρπονται και παρασιτούν εις βάρους του λαού και του κόσμου της εργασίας. Ωστόσο ολόκληρο το ελληνικό αστικό μπλοκ εξουσίας είναι ένα απλό κομμάτι του καπιταλισμού, είναι οι διαχειριστές και αυτοί που εφαρμόζουν όλη αυτή την αντιλαϊκή πολιτική στη χώρα σε πλήρη εναρμόνιση με τις επιβολές των Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.-Ε.Κ.Τ. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι σε όποια χώρα πρόσφεραν τη βοήθειά τους οι «καλόκαρδοι» του Δ.Ν.Τ. όχι μόνο δεν βοήθησαν αλλά βύθισαν το λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση (βλέπε Αργεντινή κλπ). Οι κινδυνολογίες περί εξόδου από την Ε.Ε. είναι ψευτοδιλλήματα και στυγνοί εκβιασμοί της κυβέρνησης με σκοπό να τρομοκρατήσουν τη κοινωνία ,να τη φοβίσουν και να τη χειραγωγήσουν. Στη πραγματικότητα ο μόνος δρόμος για να μπορέσει να ορθοποδήσει ο λαός απέναντι στον όλεθρο του καπιταλισμού είναι έξω από την Ε.Ε. και το ευρώ. Άλλωστε, ακόμα και με τους δικούς τους όρους, πλέον δεν λαμβάνουμε δάνεια για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά μειώνουμε μισθούς και συντάξεις για να πληρώνουμε δάνεια. Ευρώπη των λαών στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρξει.

Μπορεί όλα τα παρά πάνω να φαντάζουν δύσκολα και εμείς να νιώθουμε ξαφνικά πολύ μικροί αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Εμείς είμαστε αυτοί που γυρίζουμε τα γρανάζια της παραγωγής, εμείς είμαστε οι πολλοί και αυτοί είναι που μας έχουν ανάγκη. Απαιτείται λοιπόν ενεργοποίηση και συμμετοχή όλων στην παραγωγή πολιτικής, πρέπει να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας, να μην αφήσουμε κανένα να αποφασίζει γι εμάς χωρίς εμάς, χρειάζεται λοιπόν κοινωνικός έλεγχος παντού. Η ενεργή πολιτική συμμετοχή κάποιου δεν πρέπει να μένει απλά στο να ψηφίζει στις εκλογές.(Άλλωστε «οι εκλογές αν μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες» Λένιν). Πρέπει να φτιάξουμε όργανα επιβολής της λαϊκής θέλησης. Τέτοια όργανα μπορούν να είναι τα σωματεία, οι συνελεύσεις σε εργασιακούς χώρους, οι συνελεύσεις σε σχολεία και σχολές ακόμα και οι διάφορες πρωτοβουλίες-συνελεύσεις γειτονιών. Χρειάζεται λοιπόν μια τέτοια οργάνωση των εργαζομένων και του λαού και της κοινωνίας συνολικότερα. Με συνδικάτα, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα που θα είναι στα χέρια των εργαζομένων με τη δημοκρατία των συνελεύσεων και τις μαχητικές απεργιακές κινητοποιήσεις, σε ρήξη με τον υποταγμένο και εκτονωτικό ρόλο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Για τη διαμόρφωση ενός άλλου κέντρου αγώνα που θα συνενώνει κάθε μαχόμενη δύναμη του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος.

Γιατί δεν είναι ουτοπία στο σήμερα να παλεύεις για τη διαγραφή του χρέους, ένα χρέος που αυτοί δημιούργησαν οι τράπεζες και το κεφάλαιο και όχι ο λαός και «δεν τα φάγαμε μαζί» όπως προκλητικά και με περίσσιο θράσος βγαίνουν και δηλώνουν διάφοροι κοιλιόδουλοι μεγαλοκαρχαρίες. Δεν πρέπει να είναι ουτοπία να παλεύεις για έξοδο από την Ε.Ε. και το Ευρώ με εργατικούς όρους, γιατί η παραμονή σε αυτή θα είναι καταστρεπτική για το λαό. Δεν είναι ουτοπία να απαιτείς δικαιότερη κατανομή του παραγόμενου πλούτου των εργαζομένων και αλλαγές στον τρόπο φορολόγησης προς όφελος των εργαζομένων και εις βάρος του κεφαλαίου. Δεν είναι ουτοπία να παλεύεις για μια απελευθερωμένη παιδεία από τα δεσμά του κεφαλαίου με την έρευνα και τη γνώση να υπακούν στις ανάγκες του λαού και της κοινωνίας. Δεν είναι ουτοπία να απαιτείς εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας μέσων παραγωγής κάτω από εργατικό έλεγχο. Τέλος δεν είναι ουτοπία να παλεύεις για την ανατροπή του μαύρου μετώπου συγκυβέρνησης Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.-Κεφαλαίου και της πολιτικής τους, για μια άλλη κοινωνία, μια κοινωνία που θα έχει στο επίκεντρο του τον άνθρωπο, όπου η εργασία και η γνώση δεν θα είναι μέσα εξασφάλισης κέρδους αλλά θα αποτελούν μέσα χειραφέτησης, ολοκλήρωσης και απελευθέρωσης του ανθρώπου, για την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την εργατική δημοκρατία.

Συνέλευση σ.φ. Μαθηματικού Τετάρτη 7/3 στη Δ31 στη 1μ.μ.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που σφραγίζεται από την όξυνση της αντιπαράθεσης των λαϊκών στρωμάτων και του κεφαλαίου που έχει κηρυχτεί μέσω της αντεργατικής λαίλαπας του μνημονίου και της χούντας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και των πολεμικών επεμβάσεων στη Λιβύη. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα υλοποιούν βήμα-βήμα τη μνημονιακή πολιτική σαρώνοντας εργασιακά δικαιώματα δεκαετιών και οδηγώντας τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην κοινωνική και εργασιακή εξαθλίωση. Οι μισθοί και οι συντάξεις καταρρακώνονται, τα ποσοστά της ανεργίας και οι απολύσεις αυξάνονται σε δυσθεώρητα επίπεδα, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας καταργούνται, οι ΔΕΚΟ ιδιωτικοποιούνται, οι σχέσεις ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας γίνονται καθεστώς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Είναι σαφές ότι στόχος είναι να πληρώσουν τα εργαζόμενα στρώματα τα βάρη της κρίσης του κεφαλαίου μέσα από την επιβολή των ριζικών αναδιαρθρώσεων του μνημονίου. Μετά τις ριζικές αναδιαρθρώσεις η κυβέρνηση προχωρά σε νέο γύρο μεταρρυθμίσεων  ακόμα πιο βάρβαρων όπως ορίζεται και από τις εξελίξεις της Συνόδου κορυφής της ΕΕ. Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης Συνόδου θα καλείται να πληρώσει πανάκριβα ο λαός με ένα πολύ χειρότερο, ευρωπαϊκό αυτή τη φορά μνημόνιο διαρκείας, στερώντας όποιο λαϊκό δικαίωμα κατέκτησαν οι αγώνες του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος για δημόσια δωρεάν υγεία, παιδεία, ασφάλιση. Παρ’ όλα αυτά οι αντιστάσεις των πληττόμενων στρωμάτων της κοινωνίας στέλνουν ελπιδοφόρα μηνύματα για τη νικηφόρα έκβαση του λαϊκού κινήματος. Οι μαζικές απεργίες των εργαζομένων όπως στα ΜΜΜ και στην υγεία, οι μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις όπως αυτή της 23^ης Φλεβάρη, ο ανυπότακτος αγώνας των κατοίκων της Κερατέας και η ηρωική απεργία πείνας των 300 μεταναστών που πέτυχαν μια πρώτη νίκη, δείχνουν το δρόμο των ανυποχώρητων κινητοποιήσεων, που κόντρα στην υποταγή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ θα συντρίψει τα βάρβαρα μέτρα τους.

Απ’ το στόχαστρο της επίθεσης δε θα μπορούσε να λείπει η εκπαίδευση. Επιχειρείται μια κομβικής, στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο, μεταρρύθμιση τόσο στα σχολεία όσο και στα πανεπιστήμια. Ξεκινώντας από την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση η Διαμαντοπούλου κάνει σαφή τα σχέδιά της για τη δημιουργία του νέου σχολείου που διαμορφώνεται με βάση τις ανάγκες της αγοράς. Στα πλαίσια των γενικότερων περικοπών στις κοινωνικές παροχές κλείνουν σχολεία, ετοιμάζουν συγχωνεύσεις στοιβάζοντας τους μαθητές σε πολυπληθή τμήματα των 30 ή και 40 ατόμων με στόχο να φτιάξουν μια φθηνή εκπαίδευση με λιγότερα σχολεία, λιγότερους εκπαιδευτικούς και μικρότερο κόστος, αναγκάζοντας σχολικές μονάδες να αναζητήσουν πόρους από ιδιώτες για να μη μπει λουκέτο(ΣΔΙΤ). Ταυτόχρονα στρατηγικής σημασίας στόχος είναι η διαμόρφωση νέων χαρακτηριστικών για τη νεολαία μέσα από το νέο σχολείο. Οι μαθητές πλέον από το σχολείο, με τα ατομικά προγράμματα σπουδών θα δημιουργούν ένα φάκελο προσόντων που θα πρέπει συνεχώς να τον γεμίζουν με πιστωτικές μονάδες και που θα αποτελεί τη βάση της ατομικής διαπραγμάτευσης τόσο για την πρόσβαση στον επόμενο βαθμό της εκπαίδευσης όσο και με τον αυριανό τους εργοδότη. Παράλληλα το νέο σχολείο γίνεται ένα εξεταστικό κάτεργο, όπου ο ελεύθερος χρόνος μειώνεται δραματικά και η παραπαιδεία γίνεται κανόνας. Το νέο σχολείο του μνημονίου, με την εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών-ανταποδοτικών κριτηρίων και τη σύνδεση του με τις τρέχουσες ανάγκες της αγοράς, δημιουργεί έναν απόφοιτο φθηνό, ευέλικτο και πειθαρχημένο. Το νέο σχολείο είναι ένα σχολείο που κυριαρχούν οι αποσπασματικές δεξιότητες, ο χειρισμός πληροφοριών χωρίς την ανάπτυξη κριτικής σκέψης επί του συνόλου της παραγωγής, το βάθεμα των ταξικών φραγμών. Τέλος, ο κατακερματισμός της μεταλυκειακής εκπαίδευσης σε ΑΕΙ, ΤΕΙ, κολλέγια κλπ, η αλλαγή του συστήματος των πανελληνίων και η διαμόρφωση πολλών ταχυτήτων αποφοίτων και μελλοντικών εργαζομένων είναι εργαλεία στα χέρια των εργοδοτών για την πολυδιάσπαση της νεολαίας.

Την ίδια στιγμή η ριζική αντιδραστική τομή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έρχεται να πάρει σάρκα και οστά μέσα από το σχέδιο διαβούλευσης της Διαμαντοπούλου. Το φοιτητικό κίνημα με τις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος κατόρθωσε να παγώσει τα σχέδια της κυβέρνησης για κατάθεση και ψήφιση του νομοσχεδίου μέσα στο Γενάρη. Όμως η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που διακαώς πλέον επιθυμεί η εκπαίδευση να αποτελέσει και αυτή πλέον απαραίτητο όρο στην κατεύθυνση υπέρβασης της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου έχει ξεδιπλώσει το σκηνικό των επερχόμενων εξελίξεων που συμπυκνώνονται στο σχέδιο του υπουργείου για ψήφιση του κειμένου διαβούλευσης το αμέσως επόμενο διάστημα! Πιο συγκεκριμένα τα πτυχία κατακερματίζονται και μετατρέπονται σε απλούς «μαθησιακούς τίτλους», με την αποστοίχιση της συλλογικής κατοχύρωσης των επαγγελματικών δικαιωμάτων από αυτά. Η αντικατάσταση του πτυχίου με τον ατομικό φάκελο δεξιοτήτων και η ατομική επιλογή προγραμμάτων σπουδών, οδηγεί το φοιτητή σε ένα διαρκές κυνήγι πιστωτικών μονάδων και δεξιοτήτων και στην ατομική διαπραγμάτευση των δικαιωμάτων του με τον εργοδότη. Παράλληλα, αυταρχικοποιείται το πλαίσιο λειτουργίας του πανεπιστημίου, μέσα από τη διάλυση των συλλογικών διαδικασιών, την ένταση του ρυθμού σπουδών, τα πειθαρχικά συμβούλια και την κατάργησης του ασύλου. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βρίσκει συμμάχους της τις καθεστωτικές παρατάξεις. Την ίδια στιγμή εντείνεται η επιχειρηματική-ιδιωτικοοικονομική λειτουργία των ιδρυμάτων, με την εισαγωγή μάνατζερ και εξωπανεπιστημιακών παραγόντων, την περαιτέρω υπαγωγή των προγραμμάτων σπουδών και της έρευνας στις ανάγκες του κεφαλαίου. Στο ίδιο κλίμα ήδη έχει ξεκινήσει μεγάλες περικοπές στη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων. Κόβει συγγράμματα, βάζει λουκέτα σε πανεπιστημιακά ιδρύματα(με χαρακτηριστικό το παράδειγμα του ΤΕΙ Πειραιά) πετώντας στο δρόμο καθηγητές και φοιτητές. Στα οράματα της Διαμαντοπούλου το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο αποτελεί παρελθόν. Ο «εξορθολογισμός» των δαπανών της πανεπιστημιακής λειτουργίας μεταφράζεται σε περικοπές της φοιτητικής μέριμνας, στην επιβολή διδάκτρων και σε πλήγμα στο κεκτημένο της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης ενώ η περιβόητη «κάρτα του φοιτητή» θα εξαρτά τις όποιες φοιτητικές παροχές από την απόδοση του φοιτητή, πριμοδοτώντας το «επιθυμητό μοντέλο φοιτητή» και ταυτόχρονα απαγορεύει στους φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν, να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους εντείνοντας τους ταξικούς φραγμούς. Στην εποχή του μνημονίου αυτό είναι το πανεπιστήμιο που θέλουν κυβέρνηση και ΔΝΤ.  Βασικό συστατικό της συνταγής τους για εμάς είναι να γίνουμε το ευέλικτο αναλώσιμο εργατικό δυναμικό των 592 ευρώ, της αιώνιας αβεβαιότητας, των ατομικών συμβάσεων εργασίας ενός μήνα και βέβαια της ανεργίας. Η θέσπιση του συμφώνου πρώτης απασχόλησης καθιερώνει παρατεταμένει μαθητεία και μας καταδικάζει στην ελαστική και ανασφάλιστη εργασία με πενιχρούς μισθούς και χωρίς δικαιώματα απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση με κάθε μέσο χρησιμοποιώντας κυρίως τα συνήθη παπαγαλάκια της, τα ΜΜΕ προσπαθεί να μας πείσει πως εμείς, οι γονείς μας ακόμα και τα παιδιά μας θα πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να υπακούσουμε, να μην αντιδράσουμε, να σηκώσουμε στις πλάτες μας τα βάρη της δικιάς τους κρίσης και εν τέλει να πληρώσουμε το δικό τους ληστρικό χρέος. Μάλιστα η ποιοτικά αναβαθμισμένη καταστολή απέναντι στις διαδηλώσεις , η κήρυξη των απεργιών ως παράνομες και καταχρηστικές και οι απεργοσπαστικοί μηχανισμοί υπηρετούν με ευλάβεια το σκοπό τους. Όμως  οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας δίνουν το μήνυμα ότι μονόδρομος δεν είναι η αντιλαϊκή πολιτική τους, αλλά η ανατροπή της!

Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Ήρθε η ώρα το μαχητικό κίνημα νεολαίας να βγει μαχητικά στο προσκήνιο για να ανατρέψει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και να αποτελέσει τον πυροδότη ευρύτερου παλλαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής. Ήρθε η ώρα το μαχόμενο πανεολαιίστικο κίνημα να συνδεθεί με τους φυσικούς τους συμμάχους, τα αγωνιζόμενα κομμάτια της εργασίας σε ένα πλατύ μέτωπο ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής. Για να παλέψει μαζί με την ανεξάρτητη, ταξική, αμεσοδημοκρατική πρωτοβουλία των πρωτοβάθμιων σωματείων που κόντρα στην προδοτική στάση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αφουγκράζεται την αναγκαιότητα για μια άλλη πρόταση ρήξης και ανατροπής στο εργατικό κίνημα. Τώρα που οι εστίες αντίστασης πυκνώνουν αποκαλύπτεται με τον πιο τρανό τρόπο πως η κυβέρνηση δεν είναι άτρωτη.

Το φοιτητικό κίνημα μπορεί και πρέπει να συμβάλλει με την κλιμάκωση της πάλης του και των κινητοποιήσεων στην ενοποίηση των επιμέρους κοινωνικών αγώνων και αντιστάσεων. Μαζί με τους μαθητές και τους αγωνιζόμενους καθηγητές και δασκάλους, κόντρα στην ξεπουλημένη ΠΟΣΔΕΠ, σε ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο για την ανατροπή της αντι-εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στα πανεπιστήμια. Τη στιγμή που η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί της προχωρούν σε παράλυση των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος εμείς προχωράμε σε γενικές συνελεύσεις. Την επόμενη περίοδο, η οποία είναι περίοδος κλιμάκωσης της πάλης προχωράμε σε Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων που με όρους εργατικής δημοκρατίας και εκπροσώπησης θα βασίζεται στις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων και των Συντονιστικών Επιτροπών Κατάληψης.

Κλιμακώνουμε τον αγώνα μας απέναντι στην επίθεση και βάζουμε στο προσκήνιο τις κοινωνικές ανάγκες. Η επίθεση που δεχόμαστε δεν είναι «αναγκαίο κακό» και μονόδρομος. Είναι συνειδητή προσπάθεια της τρόικας και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να καθηλώσουν τα εργασιακά δικαιώματα και για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των τραπεζιτών και του κεφαλαίου. Σε αυτήν την κατεύθυνση εμείς ερχόμαστε σε ρήξη με αυτά τα συμφέροντα και διεκδικούμε μία άλλη κοινωνία παλεύοντας για:

• Ανατροπή της Κυβέρνησης και του Μνημονίου. Έξοδος από την Ε.Ε. που είναι ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων και της νεολαίας.
• Να μην περάσει το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου-ταφόπλακα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο και ελεύθερη πρόσβαση στην Ενιαία δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά διακιώματα στο πτυχίο.
• Ούτε ευρώ για την αποπληρωμή του χρέους. Δεν το αναγνωρίζουμε και ζητάμε παύση πληρωμών και διαγραφή του.
• Καμία περιστολή του ασύλου. Διεύρυνσή του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους.
• Απαγόρευση των απολύσεων. Καμία κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Αυξήσεις σε μισθούς, λιγότερη δουλειά. Δουλειά για όλους. Κανένας νέος ανασφάλιστος. Ασφάλιση για όλους.
• Καμία ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ. Δωρεάν ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ για όλο το λαό. Εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων για τις άμεσες ανάγκες των εργαζομένων και του λαού με εργατικό έλεγχο. Όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Υπό την αναγκαιότητα για μαχητικό κίνημα νεολαίας καλούμε στις 30 Μάρτη σε αγωνιστικό ξεσηκωμό όλο το χώρο της εκπαίδευσης διαμηνύοντας σε όλους τους τόνους στην κυβέρνηση πως αν τολμήσει να προχωρήσει σε κατάθεση του νομοσχεδίου θα βρει απέναντί της το φοιτητικό κίνημα και όλο το πανεκπαιδευτικό μέτωπο σε θέση μάχης με όλες τις σχολές κατειλημμένες. Φοιτητές και εργαζόμενοι μαζί θα ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ! Με καταλήψεις διαρκείας, με μαχητικές διαδηλώσεις, με συνελεύσεις-καταλήψεις και το συντονισμό τους, με τις απεργίες των εργαζομένων θα δώσουμε αυτή τη μάχη μέχρι το τέλος! Μπορούμε να νικήσουμε!

Όλοι στις Γενικές Συνελεύσεις των σχολών αυτής της εβδομάδας

Όλοι στο Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 30 Μάρτη 11:00 στο Αγ.Βενιζέλου

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΑΕΙ-ΤΕΙ

Κοινή εκδήλωση οργανώσεων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, το Σάββατο 31/1,στις 17.00, στο γήπεδο του Σπόρτινγκ, στην Αθήνα

Συμμετέχουν οι οργανώσεις ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, ΝΑΡ, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ΟΚΔΕ, ΟΚΔΕ –Σπάρτακος, ΣΕΚ και τα μετωπικά σχήματα ΜΕΡΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ.