Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ…ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ

Οι αγώνες τιμώνται με αγώνες και η κοινωνία όχι μόνο δείχνει να το αντιλαμβάνεται, αλλά και να το εφαρμόζει. Πράγματι, την ημέρα της  28ης Οκτωβρίου οι πολίτες πήραν τις παρελάσεις στα χέρια τους. Τις έβγαλαν από τη ναφθαλίνη και αφαίρεσαν από πάνω τους τα χουντικά κατάλοιπα που εσκεμμένα, χρόνια τώρα, έχουν παραμείνει ως κληρονομιά από το καθεστώς Μεταξά. Ο οποίος μάλιστα μέσω αυτών προσπαθούσε να κινητοποιήσει τη νεολαία, υπερασπιζόμενος το ακροδεξιό καθεστώς του.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί γίνονται παρελάσεις; Γιατί ο «καλύτερος» μαθητής παίρνει τη σημαία; Γιατί τα πιο κοντά παιδιά είναι στο τέλος της παρέλασης; Γιατί περπατάμε με στρατιωτικό βήμα; Γιατί είμαστε στοιχισμένοι;  Γιατί γυρίζουμε και κοιτάμε τους «επισήμους»;

Δηλαδή μ’ αυτό το τρόπο τιμούμε τους αγώνες του λαού; Έτσι τιμούμε αυτούς που αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν για την ελευθερία; Μάλλον όχι. Όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα κομμάτι της σύγχρονης κοινωνίας του καπιταλισμού που θέλει τους ανθρώπους να «σκέφτονται» και να «βλέπουν» μόνο την επιφάνεια των πραγμάτων και όχι την ουσία. Μιας κοινωνίας, που θέλει να είμαστε αυτοί που πάντα θα ορίζουμε τους εαυτούς μας ως κατώτερους και φοβισμένους απέναντι στην αυθεντία, που μας θέλει υποταγμένους και αδρανείς μπροστά στις εξελίξεις. Μια κοινωνία η οποία στηρίζεται πάνω στους ταξικούς διαχωρισμούς που η ίδια δημιουργεί και συντηρείται εμφυτεύοντας τον ανταγωνισμό μεταξύ των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. Ένα σύστημα που για την αύξηση των κερδών του εκμηδενίζει την αξία της εργασίας, βρίσκει οποιαδήποτε αφορμή για να βάλει νέους φόρους, στέλνει στην εφεδρεία(ανεργία) χιλιάδες ανθρώπους και τέλος ξεπουλά το δημόσιο πλούτο αφού ιδιωτικοποιεί τα δημόσια αγαθά και τα μέσα παραγωγής.

Το θέμα είναι βαθιά κοινωνικοπολιτικό. Γιατί μέσω αυτών των προβληματισμών προσδιορίζεις κι εσύ ο ίδιος τη θέση μέσα στη κοινωνία και ουσιαστικά διαλέγεις ρόλο. Επιλέγεις. Θέλεις να παραμείνεις θεατής ενός στημένου παιχνιδιού του οποίου οι νόμοι και οι κανόνες είναι πάντα φτιαγμένοι για να προστατεύουν τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις; Ή θα γίνεις το υποκείμενο αυτό που μέσα από συλλογικούς αγώνες θα παλέψει όχι μόνο για τα δικαιώματά του αλλά και για την συνολικότερη ανατροπή;

Όσο κι αν προσπαθούνε τόσα χρόνια να μας πείσουν είτε μέσω της κατευθυνόμενης εκπαίδευσης είτε μέσω των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης ότι ο Μεταξάς είπε το «ΟΧΙ» και πάλεψε για την ελευθερία της χώρας δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε. Ο Μεταξάς το μόνο που ήθελε ήταν να διατηρήσει την εξουσία του και να προστατέψει το δικτατορικό καθεστώς του. Ο λαός ήταν αυτός που αγωνίστηκε. Είναι σημαντικό να αντιλαμβανόμαστε πως όπως και τότε έτσι και τώρα η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από «Μεταξάδες»(ακόμα κι αν αυτοί αυτοαποκαλούνται νεοφιλελεύθεροι ή σοσιαλιστές κ.λ.π.) γιατί αυτοί μας έχουν ανάγκη και όχι εμείς. Πρέπει να οργανωθούμε και να δημιουργήσουμε «όργανα» μέσω των οποίων θα ασκούμε συνεχή έλεγχο σε οποιαδήποτε κυβέρνηση του κεφαλαίου και οποιοδήποτε συνεχιστή τέτοιων πολιτικών. Από τις συνελεύσεις γειτονιών και τις συνελεύσεις σε σχολεία και πανεπιστήμια μέχρι τον εργασιακό μας χώρο. Εμείς είμαστε που γυρίζουμε τα γρανάζια της παραγωγής, εμείς θα είμαστε κι αυτοί που θα τα ελέγχουν. Είναι μονόδρομος αυτή τη στιγμή εργατικός και φοιτητικός έλεγχος παντού, δηλαδή κοινωνικός έλεγχος και ενεργή συμμετοχή σ’ όλες τις διαδικασίες.

Εν κατακλείδι, είναι σημαντικό να κρατάμε δύο πολύ βασικά στοιχεία. Πρώτον, το γεγονός ότι οποιοσδήποτε αγώνας για την υπεράσπιση της χώρας από κατακτητές είναι ένας αγώνας που αρχίζει ως εθνοαπελευθερωτικός και ως αγώνας για την επιβίωση, όμως δεν μένει εκεί και δεν πρέπει να τον αφήνουμε εκεί. Πρέπει να το εξετάσουμε πιο βαθιά και να δούμε πως στην ουσία είναι ένας αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολιτική, αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο πόλεμος είναι το έσχατο όπλο του καπιταλισμού. Και δεύτερο και πάρα πολύ σημαντικό να θυμόμαστε το γεγονός ότι οι αγώνες είναι διεθνιστικοί και όχι μόνο εθνικοί γιατί ο καπιταλισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο και για τη καταστροφή του τέτοιοι αγώνες χρειάζονται. Χρειάζονται μάχες υπέρ ενός δίκαιου κόσμου, στον οποίο η ανθρώπινη αξία θα υπερισχύει πάντοτε.

Τώρα σχετικά με το πώς πρέπει να τιμούμε τους ΗΡΩΕΣ του 1940 η απάντηση μάλλον έχει δοθεί, αλλά αν δεν αρκεί τότε λέμε πως : «τους πραγματικούς αγωνιστές δεν τους νοιάζει ο θάνατος, αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι όταν τους βρει ο ένδοξος θάνατος να έχουν ήδη μεταδώσει το μήνυμα του αγώνα τους και κάποιος άλλος να συνεχίσει το έργο τους».

HASTALAVICTORIASIEMPRE!